Ովքեր խոչընդոտների են բախվել բջջային հեռախոսների բիզնեսում, թող անտարբեր չմնան

Մեր զրուցակիցն է «Մոդուս Վիվենդի» կենտրոնի ղեկավար Արա Պապյանը Պարոն Պապյան, նախորդ տարի օգոստոսին Lragir.am-ին տված  հարցազրույցից հետո Սեդրակ Քոչարյանը Ձեզ դատի է տվել՝ պահանջելով հրապարակայնորեն հերքել զրպարտություն համարվող տվյալները և զրպարտության համար 2 մլն դրամ փոխանցել: Ի՞նչ նորություն կա գործից: Սեպտեմբերի 5-ին տեղի ունեցավ հերթական նախնական դատավարությունը: Կողմերն իրենց դիրքորոշումն արտահայտեցին: Պարոն Պապյան, ի՞նչ եք ակնկալում ՀՀ դատական իշխանությունից՝ հաշվի առնելով, որ շատերի պնդմամբ այս ոլորտում գրեթե փոփոխություններ չկան, դատաիրավական բարեփոխումները դանդաղում են: Խնդիրն այստեղ պետք է դիտարկվի հետևյալ ձևով, թե արդյոք իմ հայտարարությունը, ըստ որի Սեդրակ Քոչարյանը ներգրավված է եղել բջջային հեռախոսների բիզնեսում, իր համար ստեղծվել են հատուկ պայմաններ, և իրենք վիճարկում են այդ տողը, ես ասել եմ՝ մարդիկ կան, որոնց ճնշել են, ծեծել են և այլն: Թեև ես նկատի չեմ ունեցել, որ հենց Սեդրակ Քոչարյանն է ծեծել, ինքը գուցե չի էլ իմացել, բայց փաստ է, որ ինքը դարձել է կամ գերիշխող դիրք զբաղեցնող, կամ մոնոպոլիստ: Իրենք համարում են, որ իմ այդ հայտարարությամբ ես Սեդրակ Քոչարյանի արժանապատվության վրա են ազդել, ու հիմա իրենք ուզում են հերքում և երկու մլն դրամ: Հիմա հաջորդ նիստը դեկտեմբերի 5-ին է: Ես իհարկե ունեմ ահագին փաստեր, բայց պիտի փորձեմ էլի փաստեր հավաքել՝ ասելով, որ հանրայնորեն հայտնի իրողություն էր, որ Սեդրակ Քոչարյանը եղել է այդ ոլորտում և բազմաթիվ մարդիկ վկայություններ են տվել, որ այո, իրենք տարբեր ձևի ճնշումների են ենթարկվել: Հաշվի առնելով մեր դատական համակարգում առկա խնդիրները և այն, որ հօգուտ Քոչարյանի և նրա ընտանիքի բազմաթիվ վճիռներ կան, մտահոգություն չունե՞ք: Ոչ, ես ընդհանրապես մտահոգություն չունեմ, քանի որ ամենավատ պարագայում էլ պարզապես կստացվի, որ ես չեմ կարողացել իմ ասածը ապացուցել, բայց դա դեռ չի նշանակում, որ ես սուտ եմ ասել: Գիտեք, շատ դժվար է 15-20 տարի առաջ տեղի ունեցած դեպքերի վերաբերյալ ապացույցներ բերել, որովհետև նախ այդ մարդիկ արդեն այստեղ չեն, որ գան վկայություն տան: Երկրորդ, կան շատ մարդիկ, որ իսկապես տուժել են և մասնավոր խոսակցությունների ժամանակ հազար բան են պատմում, բայց տարբեր պատճառներով չեն ուզում գալ ու վկայություն տալ: Հետևաբար, մեծ ողբերգություն չէ, եթե դատը չշահեմ: Ես հիմա կոչով ուզում եմ դիմել ընթերցողներին՝ բոլոր նրանք, որոնք տուժել են Քոչարյանի իշխանության տարիներին, այդ ժամանակ իրենց համար խոչընդոտներ են ստեղծվել բջջային հեռախոսների ներկրման կամ իրացման բիզնեսում, թող անտարբեր չմնան, թող մեջտեղ գան, բարձրաձայնեն, ինձ գրեն: Ի վերջո, անձնապես ես դրանից չեմ տուժել: Ես պայքարում եմ իրենց շահերի համար և բարոյական չեմ համարում, որ այդ մարդիկ այսօր լռում են, ու ես պետք է իրենց շահերն առանց իրենց փորձեմ պաշտպանել: ՍԴ-ի շուրջ ստեղծված այս մեծ աղմուկն ինչպե՞ս եք գնահատում՝ հաշվի առնելով նաև ՍԴ վերջին որոշումը՝ կապված Քոչարյանի դիմումի հետ: Ինձնից մեկնաբանություն խնդրել են այդ հարցում, և ես ձեռնպահ եմ մնացել՝ նշելով, որ ես այդ հարցի մասնագետը չեմ: Հիմա կարդալով տարբեր տեսակետներ, հակասական տպավորություն ունեմ. մի մասն ասում է, որ նման բան չի կարող լինել, որովհետև դատարանն ինքնին անօրինական է: Իմ հայացքներն ավելի արմատական են եղել միշտ: Հեղափոխությունը հենց նրա համար է, որ այն հեղափոխում է արմատապես, այդ թվում օրենքները: Դուք չեք կարող անօրինական Սահմանադրության վրա անօրինական կայացած մարմիններով երկրում օրինականություն հաստատել: Գոյություն ունի մի իրավական հիմնադրույթ, որն ասում է՝ անօրինականության վրա չի կարող խարսխվել օրենք: Այսինքն եթե մենք վստահություն չունենք ոչ Սահմանադրության, ոչ դրանից ածանցվող Սահմանադրական դատարանի հանդեպ, մենք ինչու պետք է վստահենք այդ ՍԴ-ին: Ես կողմնակից եմ եղել, որ ամեն ինչ հեղափոխության ուժով, օրենքով պետք է կասեցվի, հայտարարվեին նոր ընտրություններ և բոլոր ինստիտուտները նորացվեին: Հեղափոխությունն այդ հնարավորությունը տալի՞ս էր: Հեղափոխությունը հեղափոխություն էր հենց դրա համար: Եթե դու պետք է անես հեղափոխություն օրենքի տառին համապատասխան, ապա ինչպես հիմա շատերը փորձում են վիճարկել Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալը, այդ դեպքում իրենք դա էլ կվիճարկեն: Ասում են՝ դուք ճնշում եք բանեցրել և խորհրդարանի ընտրությունն էլ է անօրինական, վարչապետի ընտրությունն էլ է անօրինական: Հետևաբար հարց է ծագում՝ ինչու մի մասով հեղափոխության ուժով կարելի էր փոփոխություններ անել, գործադիրի և օրենսդիրի պահով, իսկ դատականի մասով չէր կարելի: Այստեղ ցավալին այն է, որ երբ նայում ենք նախորդ տարիների վիճակագրությունը, ամենացածր վստահությունը Հայաստանում մշտապես ունեցել է դատաիրավական համակարգը: Իսկ այսօր մենք այդ համակարգին ենք տվել մեր բոլորի ճակատագիրը: Ինչ-որ մի դատավոր որոշում է ինչ-որ հարցեր: Իրավական իրականությունն ուրիշ է, կյանքի իրականությունն ուրիշ է: Դատավորը դատում է ելնելով նրանից, թե ով ոնց կներկայացնի հարցը, ով ինչ փաստեր կբերի, իսկ կյանքը շատ ավելի բարդ է, և մենք չենք կարող դատական համակարգով այդ խնդիրները լուծել:

ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ՊԱՊՅԱՆ, Հարցազրուցավար
07-09-2019 15:16