Հույս ունենք, որ ՍԴ անդամները խոհեմություն կդրսևորեն և կփրկեն Սահմանադրական դատարանի վարկը

Մեր զրուցակիցն է ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Հովհաննես Հովհաննիսյանը Խորհրդարանը նախօրեին 98 կողմ, 1 դեմ և 2 անվավեր ձայներով ընդունեց Հրայր Թովմասյանի լիազորությունները դադարեցնելու հարցով ՍԴ դիմելու որոշումը: Ձեր կարծիքով՝ այս գործընթացն ի՞նչ ելք է ունենալու, որո՞նք են ակնկալիքները: Արդյոք սա մի գործընթաց չէ, որի ելքը հենց սկզբից պարզ է՝ հաշվի առնելով, թե ինչ կազմ ունի այսօր ՍԴ-ն: Ակնկալիքը մեկն է՝ պետք է դադարեցնեն Հրայր Թովմասյանի լիազորությունները: Եթե ԱԺ մեծամասնությունը որևէ այլ ակնկալիք ունենար, պարզապես չէր մտնի այս գործընթացի մեջ: Երեկ նաև կոչեր եղան ՍԴ դատավորներին ուղղված, որ ակնկալում ենք ձեզնից անաչառ մոտեցում և ձեր խղճի մտոք քվեարկություն, որովհետև, ի վերջո, նրանցից է կախված ՍԴ անդամի լիազորությունների դադարեցման հարցը: Անընդհատ նշվել է, որ ՍԴ-ն մի կառույց է, որը լեգիտիմություն չունի, որի որոշումները լեգիտիմ չեն, ու հիմա այս հարցն ուղարկում եք ՍԴ քննությանը: Արդյոք եթե ՍԴ անդամները կողմ քվեարկեն ԱԺ-ի դիմումին, դրանով ՍԴ-ն կինքնամաքրվի, արդյոք հանրության վերաբերմունքը այդ կառույցի նկատմամբ կփոխվի: Կարծում եմ՝ սա առաջին քայլն է, բայց, այնուհանդերձ, մենք չենք կարող ոչ իրավական եղանակով առաջ գնալ: Նույնիսկ բոլոր այն մարդիկ, որոնք քննադատում էին այս մոտեցումը, նրանք բոլորը պնդում էին, որ սա օրինական եղանակով կատարվող գործողություն է: ԱԺ մեծամասնությունը փորձել է ամեն ինչ անել օրինականության և իրավական գործիքակազմի շրջանակներում: Բայց այստեղ ավելի կարևոր է ոչ թե իրավական, այլ քաղաքական մոտեցումը: Կոնկրետ հարյուրավոր փաստեր բերվեցին, թե նախ ինչպես է Հրայր Թովմասյանը դարձել ՍԴ նախագահ, ինչպիսի հապճեպությամբ, ինչ օրենքներ խախտելով: Նույնիսկ կուսակցականությունը չդադարեցրած վիճակում ՍԴ դատավոր են նշանակել, այնինչ եթե մի քանի օր անց լիներ, լրիվ ուրիշ ընթացակարգերով էր լինելու ընտրությունը: Այսինքն այդ ամբողջ նախորդ ոչ իրավական ռեժիմի ճարտարապետը, որը նաև հավերժացման ծրագիր էր գծել Սերժ Սարգսյանի իշխանության համար՝ փոխելով Սահմանադրությունը և հարմարեցնելով իրենց քիմքին, այսօր փորձում է ինչ-որ բարոյախրատական դասեր տալ, սահմաններ գծել և հայտարարել, թե մենք այս կողմն եք, դուք այն կողմը: Նա ոչ դրա բարոյական իրավունքն ունի, ոչ էլ քաղաքական: Եթե նա մի քիչ ունենար կարողություն վերը նշված բարոյականության, ապա պետք է մեկ օր առաջ հրաժարական տար: Երբ որ մերժվեց նախորդ իշխանությունը, լինելով նրա մասնիկը, նա ևս պետք է վայր դներ իր լիազորությունները: Ժամանակին մենք տեսել ենք, որ երբ նախագահ է հրաժարական տալիս, իր հետ իր թիմի հիմնական անդամները դուրս են գալիս քաղաքականությունից կամ վայր են դնում իրենց լիազորությունները: Այս մարդիկ պարզապես ուզում էին տեղավորվել նոր իրողությունների մեջ և, օգտագործելով մեր շատ դեմոկրատ և ժողովրդավարություն կառուցելու մղումները, տեղավորվել դրա մեջ և փորձել իրենց սև խաղերը խաղալ: Բայց մենք չենք մոռացել, որ նրանք նախորդի մի մասն են կազմում և մինչ օրս փորձում են ծառայել այդ ռեժիմին: Ինչո՞ւ այդ կետից չսկսեցիք, ինչո՞ւ գնացիք ՍԴ դիմելու տարբերակով: Օրինակ՝ թե ինչպես է նա ընտրվել, ինչպիսի ընթացակարգեր են խախտվել, այդ կետից սկսելն ավելի արդյունավետ չէ՞ր լինի: Անկեղծ ասած, ես անմիջական մասնակցություն չեմ ունեցել, մեր իրավական թիմն է դրանով զբաղվել, և ես իրենց լիովին վստահում եմ: Բայց գիտեմ, որ անկախ պատգամավոր Արման Բաբաջանյանը ևս այդ ուղղությամբ աշխատում է և անկախ ամեն ինչից, մեր օրակարգում կան նաև այլ գործիքներ՝ պլան B, պլան C, և անկախ ամեն ինչից, վաղ թե ուշ այդ գործիքները կկիրառվեն: Բայց մենք հույս ունենք, որ ՍԴ անդամները խոհեմություն ու շրջահայացություն կդրսևորեն և կփրկեն Սահմանադրական դատարանի վարկը: Այստեղ ոչ թե Հրայր Թովմասյանի հարցն է, ՍԴ-ի վարկի հարցն է: Որպեսզի այդ վարկը փրկվի, նրանք այսօր ունեն այդ հնարավորությունը: Քոչարյանի գործը ՍԴ-ում քննե՞լը պատճառ դարձավ ձեր կողմից այսպիսի քայլի համար: Որովհետև մեկ տարի առաջ դուք կարծեք թե չէիք տեսնում ՍԴ նախագահին փոխելու հարց: Այն օրինագծում, որ շրջանառվեց և հարցը առաջ բերվեք, հստակ նշված է, որ այո, դրա հետ էր կապված, բայց իրավական հիմնավորումներով: Նաև այն խախտումները, որոնք արձանագրվել են և հիմք են հանդիսացել այս նախագծի առաջ մղման համար, ուղղակիորեն կապված են եղել այդ դատավարությանը նախորդած և հաջորդած տարբեր գործողությունների հետ: Թաքցված չէ, որ հիմքերն այդտեղ են: Ամեն դեպքում, ուշացած չէի՞ն ձեր քայլերը: Հեղափոխությունից հետո ավելի հեշտ չէ՞ր հասնել ցանկալի լուծման, այդ թվում՝ դատական համակարգի փոփոխության: Ես կարծում եմ, որ շատ ոլորտներում հեղափոխությունից հետո կարելի էր արմատական քայլեր անել, սակայն չպետք է մոռանալ, որ այդ արմատական քայլերը կարող են բերել տվյալ ոլորտների փլուզման: Իշխանության կարևոր խնդիրներից մեկը երկրի զարգացման բնականոն ընթացքն ապահովելն էր, որի համար, այո, երբեմն եղել են հետաձգումներ, ուշացումներ: Դրանք հիմնականում ունեցել են օբյեկտիվ պատճառներ: Օրինակ, բուհական ոլորտում, շատերն ասում էին՝ բոլոր ռեկտորներին հեռացրեք առանց մարդկանց արժանիքները հաշվի առնելու, առանց մտածելու, որ դա կարող է բերել բուհական համակարգի փլուզման:

ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ՊԱՊՅԱՆ, Հարցազրուցավար
05-10-2019 14:19