Հիմա թիրախավորել են Արայիկ Հարությունյանին, տոտալ արշավ է տեղի ունենում

Մեր զրուցակիցն է ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Հովհաննես Հովհաննիսյանը Պարոն Հովհաննիսյան, մի քանի օր է՝ քննարկվում է ԿԳՄՍ նախարար Արայիկ Հարությունյանի այն հայտարարությունը, որ այս իշխանության օրոք արվեստում չպետք է լինի ցենզուրա: Սա բուռն արձագանք է գտել հանրության շրջանում: Բանը հասել է նախարարի հրաժարականի պահանջին: Ինչպե՞ս պետք է լուծվի այս հարցը: Եկեք համեմատենք, թե ինչ ուներ նախկին իշխանությունը և ինչ ունի ներկա իշխանությունը: Նախկին իշխանությունը տիրապետում էր բոլոր ռեսուրսներին, բացի մի ռեսուրսից` ժողովրդի աջակցությունից: Նրանք տիրապետում էին փողին, մեդիա ռեսուրսներին, բիզնեսներին, մենաշնորհներին, գործարաններին, բայց չէին տիրապետում ժողովրդի վստահությունը, դրա համար իրենց քրեաօլիգարխիկ ռեսուրսներով ամեն անգամ կեղծում էին ընտրությունները: Հիմա եկել է մի իշխանություն, որը տիրապետում է ժողովրդի վստահությանը և չի տիրապետում մեդիային, ֆինանսներին, մենք չունենք օլիգարխներ, հարուստ պատգամավորներ: Այս իշխանությունն ունի ժողովրդի վստահության քվեն: Հիմա նախկինների մեդիա ռեսուրսը փորձում է մաքսիմում նվազեցնել այն հիմնական ռեսուրսը, որ ունի այս իշխանությունը: Եվ տարբեր տեսակի ստահոդ տեղեկություններով, կեղծիքներով, բանսարկություններով, չափազանցություններով փորձում են ժողովրդական տրամադրությունների վրա ազդել, որ հնարավորինս իջեցնեն ժողովրդական վստահության մակարդակը: Ինչպե՞ս են դա անում. թիրախավորում են կոնկրետ մի անձի, ժամանակին դա Արսեն Թորոսյանն էր, հետո մեկ այլ մարդ էր, հիմա Արայիկ Հարությունյանն է, և սկսում են բոլոր հարվածներն ուղղել այդ անձի ուղղությամբ: Դա անում են իրենց մամուլի միջոցով: Եթե նկատեք, տոտալ արշավ է տեղի ունենում մեկ անձի դեմ: Հիմա թիրախի տակ մեր գործընկեր Արայիկ Հարությունյանն է, և մենք մեր բոլոր միջոցներով պետք է պաշտպանենք նրան: Արայիկ Հարությունյանն այն անձն է, որ բացառիկ ազնվություն ունի: Նրա շատ խնդիրները գալիս են նրա ազնվությունից, որ ինքն ուղղամիտ է և միշտ ասում է այն, ինչ մտածում է: Հիմա ինչո՞ւ են թիրախավորել Արայիկ Հարությունյանին, որը նորից իր բացառիկ ազնվությունից ելնելով հայտարարել է այն, ինչի մասին երազում էին բոլոր արվեստագետները, մշակութային գործիչները, որ մշակույթն ու արվեստը պետք է լինեն ազատ, որևէ ցենզուրա այստեղ չի կարող լինել, որովհետև ցենզուրան ենթադրում է ճաշակ: Եթե այդ մոտեցմամբ մենք առաջնորդվեինք, ժամանակին Միքելանջելոն չէր ստեղծի իր Դավիթը, որովհետև նա գիշերները գնում էր դիահերձարան, ուսումնասիրում էր մարդկանց մարմինների մկանային համակարգը, դեմ էր դուրս եկել կաթոլիկ եկեղեցու կանոններին: Եթե այդ մտածողությամբ առաջնորդվենք, ապա այսօր մարդկանց պետք է ողջակիզենք, ինչպես միջնադարում է եղել: Հետևաբար, մշակույթի ոլորտի թիվ մեկ պատասխանատուի հայտարարությունը լիովին տեղավորվում է այդ շրջանակներում: Ես այսօր տեսա բազմաթիվ մշակույթի գործիչների, որոնք վերջապես սկսեցին խոսել և սկսեցին պաշտպանել հենց այդ տեսակետը, որ մշակույթը չպետք է ունենա ցենզուրա: Բայց եղան նաև հակառակ տեսակետը պաշտպանողներ: Հակառակ տեսակետ պաշտպանողները պետք է ասեն, թե ինչպես են տեսնում այդ ցենզուրան: Մասնավորապես, նշվում է, որ մետրոյի մոտ տեղի ունեցածն արվեստ չի կարելի համարել: Նաև նշվում է, որ Մել Դալուզյանի մասին ֆիլմի համար այդքան գումար չպետք է հատկացվեր, և նախարարի հրաժարականը պահանջող պատգամավորները հայտարարում են, որ նա ոլորտը տանում է կործանման: Նախարարի հրաժարականը պահանջող պատգամավորներին ես խորհուրդ կտայի սեփական աչքի գերանը թողած ուրիշի աչքի փուշը չմատնանշել: Ինչ վերաբերում է ձեր նշած երկու հարցերին, նախարարն իր հարցազրույցում մանրամասն պարզաբանում տվեց այդ մասին, որ գեղագիտական խորհուրդներն են դրանք ընտրել: Գոռ Սուջյանը փորձեց հրաժարվել դրանից, որին հետևեց իր ստորագրությամբ արձանագրության հրապարակումը: Նման մանիպուլյացիաները պետք է տեղ չունենան, և եթե դու մասնակցել ես, դու պետք է քաջություն ունենաս ասելու՝ այո, մասնակցել եմ և իմ համաձայնություն եմ տվել այդ միջոցառումը անելու համար: Նույնը վերաբերում է ֆիլմի նկարահանմանը: Սա ևս ճաշակի հարց է: Այսօր օրինակ եթե շատ մարդկանց ցույց տաս Մալևիչի «Սև քառակուսին», միգուցե շատ մարդկանց համար դա ոչ մի բան է: Եթե մարդկանց ցույց տանք և հարցնենք, թե սա ի՞նչ է, մեծամասնության համար դա անհասկանալի ինչ-որ բան է: Կամ իմպրեսիոնիստները ժամանակին հետապնդվում էին, նույն Մանեն, Մոնեն, Թուլուզ Լոտրեկը: Նրանց արվեստը ոչ ոք բանի տեղ չէր դնում, բայց հետագայում տեսանք, թե ինչպիսի բում եղավ իմպրեսիոնիստների: Նույնը նաև կուբիզմին, աբստրակտցիոնիզմին, սյուրռեալիզմին է վերաբերում: Կա արվեստի ճյուղ՝ դադաիզմ, որը շատ մարդկանց համար անընկալելի է, բայց դա այսօր արվեստի ճյուղ է: Եվ դատել սեփական ճաշակով, ասել՝ սա արվեսt է, նա արվեստ չէ, հնարավոր չէ: Ժամանակը ցույց կտա՝ ինչն էր արվեստ, ինչը՝ ոչ: Խնդիրը ինչպե՞ս պետք է հաղթահարվի: Հասարակության այդ հատվածի հետ ինչպիսի՞ աշխատանք պետք է տարվի: Դրանք մարգինալ շատ-շատ փոքր զանգվածներ են, հասարակության մեծ մասը բավական գիտակից է և տեսնում է կատարվող պրոցեսները: Նաև շատ լավ հասկանում է, թե որտեղից են ուղղորդվում, մյուս կողմից, Հանրապետության հրապարակում երբ ռոք երաժշտություն է հնչում, երիտասարդության մեծ մասը գնում և մեծ հաճույքով լսում է այն: Տեսնում ենք դասական երաժշտությունը մեծ տեղ է զբաղեցնում: Այսպիսով, սա ժամանակավոր երևույթ է, և երբ վերջանա նրանց գաղափարական և ֆինանսական մատակարարումների արդյունքը, այդ մարգինալ խմբերը վերանալու են: Նրանք եղանակ չե՞ն կարող ստեղծել: Բնականաբար չեն կարող, նրանք կարող են «պամեխաներ» ստեղծել, բայց ոչ եղանակ:

ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ՊԱՊՅԱՆ, Հարցազրուցավար
06-11-2019 11:19