Մենք տեսնում ենք, որ աշխարհի ամենաուժեղ առողջապահական համակարգերն ուղղակի պայթում են

Մեր զրուցակիցն է ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Արուսյակ Ջուլհակյանը Երեկվանից խստացվեցին արտակարգ դրության պայմանները, արգելվեց ռեստորանների, սրճարանների գործունեությունը: Իսկ ինչպե՞ս պետք է լուծվի փողոցում, բակերի տաղավարներում խմբակային հավաքների հարցը, երբ մարդիկ 20-30 հոգով հավաքվում են նարդի ու շախմատ խաղալու: Եթե այս հրահանգները տեղ չեն հասնում, իշխանությունն ի՞նչ քայլեր պետք է ձեռնարկի: Արդեն իսկ պարետատունը խստացումները մտցրել է, իսկ եթե բնակչությունը շարունակի լուրջ չվերաբերվել վտանգին և բազմամարդ հավաքներ կազմակերպել, ապա բնականաբար, պետությունը պետք է հարկադրանքի միջոցների դիմի, այդ թվում նաև իրավապահ մարմինների օգնությամբ: Ի՞նչ է լինելու ապրիլի 14-ից հետո: Մի կողմից տեսնում ենք, որ հիվանդների թիվն աճում է, մյուս կողմից նշվում է, որ չի կարելի կաթվածահար անել տնտեսությունը: Ո՞րն է ամենառացիոնալ լուծումն այս իրավիճակում: Ապրիլի 14-ից պետք է անցնել բնականոն կյանքի՞, թե՞ անհրաժեշտ է լինելու երկարացնել արտակարգ դրությունը: Ցավոք սրտի, արդեն իսկ մեր բնականոն կյանքը խաթարված է, և մենք պետք է հաշտվենք այդ օբյեկտիվ իրականության հետ: Իրոք, ստացվում է այնպես, որ մենք գտնվում ենք պատերազմում, որտեղ ինչ-որ բան կանխատեսելն, իրականում, անհնար է: Չգիտես, թե հաջորդ քայլը ինչպիսին է լինելու: Սա մի խնդիր է, որ ծառացած է ողջ աշխարհի առջև: Ինչպես տեսնում ենք, այլևս չկա գեթ մեկ երկիր, որը խուսափած լինի այս համաճարակից, բոլոր երկրներում գրանցվել են կորոնավիրուսի դեպքեր: Այս պահին ամբողջ աշխարհն է պայքարի ելել այս պահին դեռևս անհասկանալի ու անշոշափելի թշնամու դեմ: Հետևաբար, ես չեմ կարող ասել, թե ինչ կլինի ապրիլի 14-ից հետո: Այդ հարցին պատասխանելու համար մեզ անհրաժեշտ են շատ փոփոխականների տվյալներ, որոնք այս պահին ուղղակի չկան: Դա կախված է նրանից, թե ինչպիսին կլինի համաճարակի հետագա տարածման ընթացքը: Եթե հետևենք մի շարք հետազոտությունների, կարող ենք եզրակացնել, որ այստեղ խնդիրն արդեն պետք է լինի ավելի շատ ոչ թե կանխումը, այլ ժամանակի մեջ հիվանդների թվի ճիշտ բաշխումը, որպեսզի եղած կարողությունները բավականացնեն: Մենք տեսնում ենք, որ այն երկրներում, որտեղ ժամանակին զսպիչ մեխանիզմներ չեն կիրառվել, և հիվանդների թիվն աճել է երկրաչափական պրոգրեսիայով, նույնիսկ ամենազարգացած երկրների առողջապահական համակարգերը չեն դիմացել: Մենք տեսնում ենք, որ աշխարհի ամենաուժեղ առողջապահական համակարգերն ուղղակի պայթում են բառիս բուն իմաստով: Այստեղ է, որ հասկանում ենք, որ պայքարում ենք ինչ-որ անհասկանալի և ինչ-որ տեղ նաև վախենալու երևույթի դեմ: Բայց ես նաև կարծում եմ, որ մենք պետք է լավատես լինենք, քանի որ մեր երկրում տարածման տեմպերը վերահսկվում են: Մեզ մոտ, բարեբախտաբար, հիվանդների թիվը ոչ թե երկրաչափական պրոգրեսիայով է աճում, այլ որոշակի քանակով է ավելանում: Եթե մեզ հաջողվի վերահսկել օջախները, որտեղից սկսել է տարածումը, կարող ենք ասել, որ կարող ենք ճեղքել այդ վարակի շղթան: Պայքարը շարունակվում է, մենք տեսնում ենք, որ կառավարությունը ջանք չի խնայում, ողջ ուժերը ներդրել է այս պայքարի գործում: Ես վստահաբար կարող եմ պնդել, որ անտրտուջ, անդուլ, շուրջօրյա աշխատանքի միջոցով, նաև շնորհիվ մեր անձնվեր բուժանձնակազմի, հաջողվում է որքանով հնարավոր է, դրական արդյունքներ գրանցել: Երեկ արդեն ունեցանք առողջացողներ, ինչը լավ ցուցանիշ է: Խորհրդարանը շարունակում է իր բնականոն գործունեությունը, ընդդիմությունից կոչեր են հնչում, որ գուցե պետք է անցնել առցանց աշխատանքային ռեժիմի, քանի որ հարյուրավոր մարդիկ են գալիս աշխատանքի: Ի՞նչ երաշխիք, որ խորհրդարանն ապահովագրված է այդ վիրուսից: Ճիշտ չէ՞ր լինի անցնել օնլայն աշխատանքի ռեժիմի, ինչպես անում են աշխարհի շատ երկրներ: Որևէ երաշխիք որևէ տեղ չկա՝ անկախ նրանից՝ գործ ունենք խորհրդարանի, թե մեկ այլ գերատեսչության հետ: Իհարկե, մենք չենք կարող ունենալ 100-տոկոսանոց երաշխիք: ԱԺ նախագահը, եթե չեմ սխալվում, հայտարարեց, որ ԱԺ աշխատակազմն աշխատում է արտակարգ ռեժիմով, այսինքն հերթափոխով: Բոլորը չէ, որ աշխատանքի են գալիս: Բացի այդ խոցելի խմբերի ներկայացուցիչներ՝ 60-ն անց մարդիկ, հղիները, տարբեր հիվանդություններ ունեցողները, չեն գալիս աշխատանքի: Հերթափոխով աշխատելը զգալիորեն նվազեցնում է ռիսկը: Ինչ վերաբերում է ԱԺ պատգամավորներին և նիստեր գումարելուն, ապա, իհարկե, հարցը՝ աշխատել, թե ոչ, գոյության իրավունք ունի: Երեկ էլ մենք գործընկերներով քննարկում էինք հարցը, թե աշխատելով մենք ինչ մեսիջ ենք տալիս հանրությանը: Ես շարունակում եմ մնալ այն կարծիքին, որ ինչպես Սահմանադրությունն ու օրենքներն են ասում, պետական մարմինները, համայնքային մարմինները պետք է շարունակեն աշխատել: Իհարկե, կարող ենք մտածել կոնկրետ սահմանափակումների մասին, որոնք արդեն իսկ գործում են: Բոլոր դեպքերում, ես կարծում եմ, որ մեր պարտականությունն է շարունակել մեր աշխատանքը, նաև դրանով  ցույց տալով, որ չնայած սահմանափակումներին, չնայած վտանգին, կյանքը մեր երկրում շարունակվում է, մեր երկիրն ուղղակի իրավունք չունի կանգ առնել: Իսկ ինչո՞ւ դուք հիմա դիմակով չեք: Ազգային ժողովի շենքում ես մեկ կրում եմ դիմակ, մեկ հանում եմ: Բայց անընդհատ ախտահանում եմ թե ձեռքերս, թե աշխատասենյակս: Մեզ մոտ գուցե ավելորդ, բայց տեղին զգուշություն կա, բոլորս ամեն ինչ ախտահանում ենք:

ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ՊԱՊՅԱՆ, Հարցազրուցավար
25-03-2020 20:13