Հինգ տարի հետո տեղի է ունենալու շատ հստակ ճամփաբաժան

Մեր զրուցակիցն է «Քաղաքացու որոշում» սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ Միքայել Նահապետյանը Նիկոլ Փաշինյանը իր վերջին տեսաուղերձում ասել է, որ Հայաստանում ու Հայաստանից դուրս կան մարդիկ, ովքեր փորձում են Հայաստանում անիշխանության տպավորություն թողնել: Նրանք ուզում են քաոս սերմանել Հայաստանում, նրանք ուզում են պատերազմը տեղափոխել Հայաստանից ներս: Արդյոք սրանով Փաշինյանն ակնարկում է, որ չի պատրաստվում հրաժարական տալ: Այս ամբողջ պատմության մեջ ինձ համար ամենակարևորն այն է, թե ինչ է լինելու հետո, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հեռանա: Խոշոր հաշվով, Փաշինյանը գնացած է, և նա մի էտապ է, որը մենք ապրեցինք, վերջացավ: Նոր վարչապետ եկավ, ի՞նչ է այդ մարդն անելու, որը չի անելու Փաշինյանի նման: Սա էական է: Երբ դրան մեկ անգամ տեղ չի տրվել, Սերժ Սարգսյանի փոխարեն եկել է Նիկոլ Փաշինյանը, եղել են շատ դրական փոփոխություններ, և չեն եղել շատ կարևոր արմատական փոփոխություններ: Եվ ինձ ինչպես 2018-ին է հետաքրքիր եղել, հիմա ևս այդ հարցը հետաքրքիր է՝ ինչ է լինելու, երբ Փաշինյանը գնա: Եվ հիմա մեր քաղաքական թիմն այդ հարցի պատասխանի մշակմամբ է զբաղված: Պարզ է չէ՞, որ հայտնի հայտարարության չեղարկում չի լինելու: Եկեք չասենք որևէ բան պարզ է, հնարավոր է մեկն ասում է՝ Պուտինն ինձ իր տղայի նման սիրում է, և եթե ես լինեմ վարչապետ, կչեղարկի այդ փաստաթուղթը: Կարող է մեկը գալիս է, այնպիսի գերհզոր տարբերակ է առաջարկում, որ Ադրբեջանն ասում է եկեք չեղարկենք և պատերազմ էլ չեմ հայտարարում: Քաղաքականությունը հնարավորի արվեստ է, բայց պետք է հիմնավորել առաջարկները: Հինգ տարի հետո տեղի է ունենալու շատ հստակ ճամփաբաժան. ա/ կամ մենք ունենալու ենք վերջնական խաղաղություն, որպեսզի երբ խաղաղապահները գնան, նորմալ լինի ամեն ինչ, կամ բ/ մենք պետք է պատրաստ լինենք պատերազմի: Այս հինգ տարվա համար ժողովրդի ապրելու ճանապարհը պետք է մշակել, որ մարդիկ տեսնեն ապագայում ինչ է լինելու և չթողնեն արտագաղթեն, որ հինգ տարի հետո չպարզվի, որ մնացել ենք մեկ միլիոն երկու հարյուր հազար, և հարկ վճարող չկա, բոլորը թոշակ ստացող են: Դրա համար հստակ հինգ տարվա ռազմավարություն է պետք, իրական, չոր, առանց էմոցիաների, բնականաբար, հիմքում ունենալով երազանքը: Կարծում եք՝ իշխանությունն ի վիճակի չէ՞ այդ ծրագիրը ներկայացնելու: Բացառում եմ: Նրանք եթե ինչ-որ բան կարողանային անել, նախորդ երկուսուկես տարվա ընթացքում դա արած կլինեին ստանդարտ պայմաններում, երբ երկիրը կրախի մեջ չէր: Այս ճգնաժամային վիճակում ես ընդհանրապես չեմ հավատում, որ նրանք կարող են դա անել: Բայց դա պետք է արվի, և երբ արվի, ժողովուրդը կտեսնի ստաբիլություն ապագայի մեջ, Փաշինյանին տուն կուղարկեն 20-25 րոպեների ընթացքում, հնարավոր է ինքն էլ այդ դեպքում տեսնի ու կամավոր թողնի գնա: Բայց երբ չկա այդ ապագայի պլանը՝ ինչ ենք անելու, ժողովուրդն անորոշության և ստաբիլ վատի միջև ընտրում է ստաբիլ վատը: Նա կանխատեսելի է և արդեն գիտես, թե որքան վատը կարող է լինել, գիտես որքան լավը կարող է լինել: Անորոշության և վատ ներկայի միջև հասարակությունը միշտ ընտրելու է վատ ներկան: Պետք է առաջարկել ստաբիլություն ապագայի համար, և այդ ժամանակ Փաշինյանը գնալու է: Իսկ ինչ վերաբերում է իր ելույթի այն թեզին, որ ինչ-որ ուժեր երկրում անիշխանության իմիտացիա են տարածում, ես պետք է ասեմ, որ  այդ անիշխանության քարոզչության առաջամարտիկները երկուսուկես տարի եղել են «Իմ քայլը» դաշինքի ներկայացուցիչները: Եվ այս երկում ցանկացած ձախողում, ֆորս մաժոր, ցանկացած պրոբլեմ կապվել է նախկինների հետ, որպեսզի սեփական մեղքը չտեսնեն: Իհարկե, նախկինները սուրբ չեն եղել, բայց դա մի կողմ թողնենք, վերջին երկուսուկես տարվա պրոբլեմների հիմնական ծնող պատճառը իրենք չեն եղել: Նախկինները չեն մեղավոր, որ իրենք պետական ապարատի ռեֆորմ չեն կարողանում անել: Նախկինները չեն մեղավոր նրանում, որ դատական բարեփոխումներ կոչվածի արդյունքում մենք այսօր էլ չունենք դատարան: Եվ հիմա երբ «Իմ քայլը» դաշինքը ամեն ձախողում կապում է նախկինների հետ, որ այ նրանք տակից փորում են, սաբոտաժ են անում, հարց է ծագում՝ եղբայր, այդ աթոռին դուք եք նստած, ինչո՞ւ են բոլոր հարցերը նախկինները կառավարում: Անիշխանությունը դա է, որ դու նստած ես վարչապետի աթոռին և ասում ես՝ բոլոր կարևոր բաները ուրիշներից են կախված: Իսկ իրականում երկրում կա կառավարելիության պրոբլեմ՝ սկսած սոցիալական ապահովության խնդիրներից, վերջացրած հազարումի հարցեր: Այսօր, ցավոք սրտի, Արցախի հայությունը ՀՀ աջակցությունը չի ստանում այն ֆորմատով, որը պարտավոր ենք տրամադրել: Ստեփանակերտում դպրոցի բացումը բավականին բուռ քննարկվեց, շնորհակալություն Ռուսաստանին, Պուտինին: Ինչպե՞ս եք Դուք գնահատում: Չեմ կարծում, որ պետք է դա պրոյեկտել ամբողջ համատեքստի վրա: Իրականում այդտեղ կա հոգեբանական բաղադրիչ, որովհետև խոշոր հաշվով մարդը, ում տունը ռմբակոծում էին, ինքը քաղաքագիտական վերլուծություն չի անելու, ինքը նայում է հետևյալը, որ երբ ՀՀ-ն էր մեր անվտանգության երաշխավորը, մենք ունեինք խնդիրներ, երբ Ռուսաստանը խառնվեց, մենք չունենք էքզիստենցիալ պրոբլեմներ, այսինքն՝ մեր գլխին էլ բոմբ չի ընկնում, և մարդը գալիս է այն եզրակացության, որ այդ վիճակից  երբ եկել ես այս վիճակին՝ արժի շնորհակալություն հայտնել: Եվ հասկանում եմ այն մարդկանց, որ ասում են՝ բա ինչու Արցախը մեր զինվորներին շնորհակալություն չի հայտնում, ի վերջո 30 տարի ՀՀ-ն այդքան միջոցներ է տրամադրել, մեր զորքն  այնտեղ կռվել է: Հարյուր տոկոս համաձայն լինելով այս փաստարկների հետ՝ ես չեմ կարծում, որ այս էմոցիոնալ պիկի վիճակում մենք փոքրիկ իրադարձությունը ներազգային հակասության պատճառ պետք է դարձնենք:

ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ՊԱՊՅԱՆ, Հարցազրուցավար
30-11-2020 11:22